Gülümse 3.3.2026 15:04Uzun bir aranın ardından mevcudiyetindeki farkındalıkları unutmuş olacakki, birçok şeyi hatırlama geregi duymadan, alalede ve hususiyeti olmayan bir kaç, herkesin kullandıgı beylik sözler ederek, ooo sen buralar mıydın? "Daha doğrusu yaşıyor muydun"? İyi olduğumdan çok, bulundugum durumla ilgilenme hakkını kendinde buluyordu. " Eh iyi idare ediyoruz" sırf sorma meşakatinden eksik kalmasın diye işte nasıl olalım? dedim "olması gerektiği" deyip geçiştirdim. Sırtıma bir iki vurarak "iyi öyleyse" dedi Bir anlık hatadan istifade etmemi isteyen gözlerini aralıklı aralıklı başka taraflara çevirerek etrafa bakınıyordu. "Herkes herkese ne kadar benziyor"
Gülümse 3.3.2026 14:33İnsanlar Düzlüğe Çıkınca Sizinle Aştıkları Yokuşları Unuturlar. Size Olan İhtiyaçları Bittiğinde, Sadakatleride Biter. Çünkü "Minnet Duygusu" Taşınamayacak Kadar Ağır Bir Yüktür. Bir İnsana İhtiyacınız Bittiği Hâlde, Değer Vermek, Kıymetini Bilmek, Vefa Göstermek Asaletin Ve Karakterin Ortaya Dökülüşüdür. Vefa İse Asaletten Gelir."
Gülümse 3.3.2026 14:25Biliyor musun? Birbirimize emanetiz. O yüzden incitmeden konuşalım, kırılmadan dinleyelim, öfkeyi değil, merhameti seçelim, suskunluğu değil, anlayışı büyütelim. Yük olmayı değil, yük almayı bilelim. Düştüğümüzde el uzatan, yorulduğumuzda omuz olan, olalım. Çünkü biz aynı yola dua ile çıkan, aynı kalbe sabırla tutunan iki emanetiz. Ve emanet, en çok özen ister.